بار ديگر تورنمنت بزرگ كنكور به پايان رسيد، اين روزها به نوعى همه در انديشه نتيجه عملكرد خود در ميدان رقابت كنكور قرار گرفته و هيجان و احساسى مضاعف تر از قبل بر روح جوانان حكمفرماست.
فشار ناشى از اين التهاب ها خيلى از جوانان را دچار استرس هاى شديد روحى و جسمى نموده تا جايى كه حتى در اجراى برنامه هاى معمولى روزانه خود دچار مشكل مى شوند و اين حالت قبل و بعد از كنكور ممكن است اتفاق بيفتد.

به رغم اين گروه، پيروزى در اين ميدان مبارزه برابر است با دستيابى به تمام آرزوها و شكست يعنى نابودى تمامى فرصت هاى زندگى. اينان تنها راه زندگى را راه يافتن به دانشگاه مى دانند و عبور از آن را عبور از هفت خوان رستم دانسته و غير از آن روزنه اميدى كه بتواند آنان را در مسيرى درست و اميدبخش سوق دهد پيدا نمى كنند. و اين تصورات مانع از آن مى شود كه اقدامى سازنده در راستاى تحقق خواسته هاى خود انجام دهند.
به راستى فرصت هاى زندگى را در چه چيزهايى بايد جست؟ تصورات ذهنى چگونه عملكرد با دنياى بيرونى را تعيين مى كند. آنچه را كه مى انديشيد به شما منعكس خواهد شد (هنرى ديويد).
نقش خانواده در شكل گيرى تصورات ذهنى
اين تصورات كه در ذهن جوانان نقش بسته و به صورت معضلى انديشه و حركت آنان را تحت تأثير قرار داده مى تواند خود برگرفته از عوامل متعددى چون خانواده و كودك درون ذهن آنان باشد. در حقيقت فرزندان براى آينده اى كه از هفت خوان كنكور بگذرد تربيت نشده اند.
- ناآگاهى خانواده ها از ميزان توان فرزندان و شناخت ناكافى از استعدادهاى دقيق آنان، ترويج فرهنگ رقابت و حس مدرك گرايى، تقليد رويه به جاى تفكر و تعمق، تحميل سليقه خود بر شانه هاى جوانان، اعم از انتخاب رشته تحصيلى،... تفويض دانشگاه بر هر مكانى، نداشتن تعريفى صحيح از كنكور و لاجرم به دوش كشيدن بار آرزوهاى بر بادرفته آنان براى فرزندان افق اين مسير را تيره و تار جلوه گر مى سازد و لكه هايى تاريك از نگرانى، ترس، بدبينى، يأس و دودلى را در آيينه روح لطيف جوانان به نمايش مى گذارد، تا جايى كه جوان بى هدف به دنبال آن چه به او ديكته مى شود پيش مى رود.
جوان جوياى هدف نمى داند در برابر تحميل و تهديد خانواده و ذوق و سليقه و استعداد خود كدام را برگزيند. در اين شرايط با احساس ناتوانى و استيصال و با كمترين توان و انگيزه راهى را كه ناخواسته به او تحميل شده مى پذيرد.
افت شديد درسى و اعتراض نتيجه واكنش جوان به روش زورگويانه اطرافيان و خانواده است. چون او در همان رشته اى كه دوست ندارد بايد ادامه تحصيل دهد. اين تا روزى است كه به دروازه كنكور مى رسد و شب ها خواب هاى پريشانى از غول كنكور مى بيند.
به پشتوانه خانواده، كلاس هاى تقويتى، تست بيدارى هاى طولانى و با اين تصور كه ساير همگنانش نيز سرنوشتشان همين گونه رقم خورده است.
روح ملتهبش را التيام مى دهد و به آرامش دعوت مى كند تا بتوانند از اين سد عبور كند چون ارزش و هويت خود را با ورود به كنكور و قبولى در آن مى بيند، حال اگر قبول نشود چه جايگاهى نزد خانواده، دوستان و اقوام خواهد داشت؟
داشتن هدف به طور معمول براى انسان ها امرى ضرورى است و شناخت آن تعيين كننده خود هدف است اگر قبولى در كنكور را يكى از اهدافمان بدانيم، اما اگر هيچ گونه شناخت و آگاهى كه بتواند ما را در جهت رسيدن به مقصود نزديك نمايد نداشته باشيم بى گمان قادر نخواهيم بود موانع و مشكلات ناشى از آن را از مقابل مان برداريم. در واقع قدم در راهى مى نهيم كه از آن هيچ نمى دانيم.
گاه به هر سو مى رويم و سرانجام ترديد و دلهره وجودمان را ناآرام مى كند و دلسرد مى شويم.
كارل ناپينگ معتقد است خوشبختى مستلزم يك ايده آل با همان هدف است. «وقتى از نردبان ترقى بالا مى رويد مراقب باشيد كه نردبان را به ديوار مناسبى تكيه داده باشيد.» بسيارى از اشخاص به سختى تلاش مى كنند تا به هدف هاى خود برسند اما در پايان به اين نتيجه مى رسند كه از تلاش خود شادمان نيستند و توفيقات قابل توجهى به دست نياورده اند. مى پرسند: يعنى همه اش همين بود؟ اين زمانى اتفاق مى افتد كه موفقيت بيرونى هماهنگ با ارزش هاى درونى شما نيست. براى داشتن فرصت هاى عالى در زندگى، علاوه بر تعيين هدف، علاقه و انگيزه مى تواند شرط رسيدن به آن ها باشد. كسب دانشگاه يا هر هدفى اگر با انگيزه كسب دانش و ارتقاى علمى و شغلى باشد سكوى پرتابى به سوى موفقيت است و اما اگر براى پز دادن و نمايش دادن باشد زهى خيال باطل.
تكنيك برتر
اما تكنيكى برتر كه مى تواند ما را در جهت نيل به اهدافمان يارى رساند داشتن يك برنامه ريزى منسجم و جامع است. اهداف با توجه به مستحق نمودن آن و داشتن انگيزه و برنامه ريزى صحيح راهگشاى رسيدن به فرصت هاى خوب زندگى است.
دنيا بزرگ تر و اعجاب انگيزتر از آن است كه تنها به يك دريچه پناه ببريم. و اما شناخت بيشتر از خويشتن خويش مى تواند اعتماد به نفس را در روح و جان احيا كند.
به اندازه هر انسانى راه هاى پيشرفت و عرصه هاى موفقيت وجود دارد.
همانطور كه قبلاً گفته شد با اراده و همت و با توجه به استعداد و با درنظر گرفتن علايق شخصى بايد راه زندگى را برگزيد. براى رسيدن به موفقيت بايد جسارت و جرأت به خرج داد. اين جسارت است كه مى گويد در مقابل كودك درون ذهن نبايد تسليم شد.
به قول معروف بايد دل به دريا زد، اما بايد دانست كه اين دريا هميشه آرام نيست گاهى هم توفانى است و طغيان مى كند و آنچه را كه ساخته اى ويران مى كند اما بعضى اوقات هم نسيم خنكش صورتت را نوازش مى دهد.