از دو منظر مي توان به موضوع كنكور و قبول شدن در آن نگاه كرد.
يكي اين كه كنكور يك رقابت بزرگ در كشور ما است و در چند سال اخير به آن توجه زيادي شده است. منظر دوم آسيب شناسي رواني داوطلباني است كه مي خواهند در اين رقابت بزرگ شركت كنند. چنانچه اين خبر صحيح باشد، دختر جوان حركت بسيار تند و حادي انجام داده است كه شايد هر كسي اين كار را نكند. اين دختر از قبل زمينه آسيب رواني را داشته و كنكور علت تجلي ساز اين حادثه بوده است. در خيلي از موارد زماني كه به پس زمينه ذهني اين افراد نگاهي مي شود متوجه يكسري افسردگي ها مي شويم كه موجبات اين نابساماني را فراهم كرده است.

همگي اين اتفاقات دلخراش تنها يك هشدار به جامعه، مسئولان و خانواده ها است. وقتي قبول شدن در كنكور آنقدر براي فرزندانمان بزرگ جلوه گر شده است كه تنها هدف آنها بشود بايد شاهد چنين اتفاقاتي نيز باشيم. دانش آموزان اگر بخواهند و توان داشته باشند در اين امتحان موفق بيرون مي آيند اما از طرفي بايد در جامعه برنامه ريزي وجود داشته باشد، تعداد دانشگاه ها زياد باشد و راه هاي شكوفايي استعدادهاي جوانان تنها در رفتن به دانشگاه خلاصه نشود. اگر سلامت رواني در افراد جامعه بالا باشد و آگاهي هاي لازم به آنها داده شود هدف كنكور نمي شود.