ز نارسايي‌هاي آشكار در نظام آموزشي ما، تداوم روش حفظ كردن درس‌ها به جاي فراگيري درست و از روي انگيزه است. اين مشكل، متعلق به امروز و ديروز هم نيست و ريشه در گذشته‌هاي دورتري دارد.

در مسير اصلاح نظام آموزشي ايران، حداقل مي‌توان گفت در دوره‌ي ابتدايي برخي سختگيري‌هاي غيراصولي و تحميل امتحان هاي هراس آور برچيده شده است، اما در دوره‌ي راهنمايي و متوسطه و دانشگاهي هنوز شاهد پيشنهادهايي مبني بر افزايش حجم درس‌ها هستيم كه نه تنها گره‌گشا نمي‌باشد، بلكه بر بار مشكلات خواهد افزود. 

ورود به اين عرصه، فرصت بيشتري را مي‌طلبد، اما روي سخن نگارنده، متوجه برخي طراحان سؤالات آزمون سراسري دانشگاه‌ها است كه هر سال با سختگيري‌هاي غيرضروري، موجي از اعتراض را برمي‌انگيزند و سازمان سنجش كه بايد نقش متعادل‌كننده را داشته باشد و اجازه ندهد سلايق شخصي و اي بسا انگيزه‌هاي ناشناخته و خاص بر طرح سؤالات حاكم شود، نظارت كافي را انجام نمي‌دهد و بار ديگر سؤالاتي طرح مي‌شوند كه نمونه‌ي آنها در طول سال تحصيلي در مدارس و به خصوص مدارس دولتي، هرگز تمرين نشده است و شايد به ندرت در برخي آموزشگاه‌هاي تقويتي و مدارس خاص، بتوان نمونه‌هايي را يافت. در حالي كه سؤالات بايد نحوه‌ي آموزش و سطح معلومات و تمرينات دبيرستان‌ها و دوره‌هاي پيش دانشگاهي دولتي را ملاك قرار دهد كه متاسفانه هر سال از لحاظ امكانات در مقايسه با مدارس خاص، محروم تر مي شوند، اما چنين نيست و اين شيوه‌ي مبتني بر آزارهاي روحي داوطلبان، توسط بعضي از طراحان سؤال هم چنان به كار گرفته مي‌شود و اعتراض‌هاي تازه‌اي را برمي‌انگيزد. به اين قبيل طراحان عرض مي‌كنم: دوستان! هدف، گستردن حوزه دانش در ميان نوجوانان و جوانان ماست؛ هنر و تخصص خودتان را صرف اين هدف كنيد، نه آن كه بعد از هر آزموني، آه از نهاد داوطلبان برآيد و در خلوت با خود بگوييد، ديدي چه سؤال هايي طرح كردم؟!

منبع: روزنامه همشهري

موضوع: عملكرد سازمان‌هاي مسؤول